Η μετακίνηση με ΙΧ στις ελληνικές πόλεις εξακολουθεί να συνοδεύεται από την επίπονη διαδικασία αναζήτησης στάθμευσης. Στις αστικές περιοχές, όπου ο χώρος είναι περιορισμένος και η πρόνοια για υποδομές στάθμευσης υπήρξε ελλιπής, η εύρεση θέσης αποτελεί καθημερινό Γολγοθά για τους οδηγούς.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, στην Ελλάδα κυκλοφορούν περίπου 5,5 εκατομμύρια ΙΧ, τα οποία απαιτούν συνολικά περί τα 144 τετραγωνικά χιλιόμετρα για στάθμευση – έκταση αντίστοιχη με εκείνη της Μήλου. Αν τα αυτοκίνητα τοποθετούνταν το ένα πίσω από το άλλο, θα κάλυπταν μήκος 26.000 χιλιομέτρων, σχεδόν διπλάσιο από την ελληνική ακτογραμμή. Δεδομένου ότι κάθε όχημα παραμένει σταθμευμένο για το 90% της ημέρας, γίνεται σαφές ότι η στάθμευση καταλαμβάνει πολύτιμο αστικό χώρο, ο οποίος συχνά δεν επαρκεί.
Η έλλειψη διαθέσιμων θέσεων στάθμευσης έχει σημαντικές επιπτώσεις στην κυκλοφορία, στην οδική ασφάλεια και στο περιβάλλον. Η παράνομη στάθμευση, αν και αντικοινωνική και επικίνδυνη πρακτική, συχνά θεωρείται εύκολη λύση. Παράλληλα, η αναζήτηση θέσης επιβαρύνει την κυκλοφορία, αυξάνει τις εκπομπές ρύπων και προκαλεί απώλεια χρόνου στους μετακινούμενους.
Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η έλλειψη θέσεων στάθμευσης αποτρέπει τη χρήση ΙΧ. Ωστόσο, η ελληνική πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο. Οι οδηγοί συνήθως αναμένουν ότι θα βρουν κάποια θέση – νόμιμη ή παράνομη – στον προορισμό τους, εν μέρει λόγω της ανεπαρκούς αστυνόμευσης και της γενικευμένης ανοχής στη μικροπαραβατικότητα.
Αναγκαία η διαχείριση του δημόσιου χώρου
Η αντιμετώπιση του προβλήματος ξεκινά από την εξάλειψη της παράνομης στάθμευσης. Ο περιορισμός της προσδοκίας για εύρεση θέσης «πάση θυσία» μπορεί να συμβάλει στη μείωση της χρήσης ΙΧ. Παράλληλα, η δημιουργία χώρων στάθμευσης εκτός οδού, αν και επιθυμητή, αποτελεί ακριβή επένδυση και δεν μπορεί να παρέχεται δωρεάν.
Απαραίτητη είναι και η εφαρμογή μέτρων ελεγχόμενης στάθμευσης παρά την οδό, ώστε να αυξηθεί η εναλλαγή στάθμευσης – δηλαδή ο αριθμός των οχημάτων που χρησιμοποιούν την ίδια θέση μέσα στην ημέρα. Ωστόσο, η αύξηση της νόμιμης προσφοράς στάθμευσης ενδέχεται να προσελκύσει περισσότερα ΙΧ, γεγονός ανεπιθύμητο, ιδιαίτερα στα κέντρα των πόλεων.
Για τον λόγο αυτό, οι θέσεις παρά την οδό πρέπει να διατίθενται κατά προτεραιότητα στους κατοίκους των περιοχών αυτών, ενώ η χρήση τους από επισκέπτες και εργαζόμενους να περιορίζεται και να αποθαρρύνεται. Σε κάθε περίπτωση, ο δημόσιος χώρος είναι περιορισμένος και, όπως επισημαίνεται, είναι άδικο να τον καταλαμβάνουν ΙΧ αντί για ανθρώπους.