Μέσα στο ψυχρό φως του νορβηγικού βορρά, μια πομπή ξεδιπλώνεται στους δρόμους του Όσλο. Οι ψαλμωδίες της Μεγάλης Παρασκευής συνοδεύουν τον Επιτάφιο, ενώ εκατοντάδες πιστοί ακολουθούν με ευλάβεια. Για μια στιγμή, η εικόνα θυμίζει ελληνική ενορία, αν και το τοπίο μαρτυρά πως όλα εκτυλίσσονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα.
Τα εγκώμια της ημέρας αντηχούν στη νορβηγική πρωτεύουσα, καθώς περισσότεροι από 250 πιστοί, κυρίως Έλληνες, συμμετέχουν στην περιφορά του Επιταφίου. Η πομπή ξεκίνησε από τον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο κέντρο του Όσλο και έκανε στάση στη ρωσική ορθόδοξη εκκλησία, όπου τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση.
Η διαδρομή ολοκληρώθηκε με την επιστροφή στον ναό, όπου συνεχίστηκε η ακολουθία, με τον χώρο να έχει γεμίσει από πιστούς. Μετά το τέλος, οι παρευρισκόμενοι ανανέωσαν το ραντεβού τους για την Ανάσταση, ενώ τα ξημερώματα προσφέρεται η παραδοσιακή μαγειρίτσα και την Κυριακή του Πάσχα η αυλή μετατρέπεται σε χώρο γιορτής.
Η εκκλησία ως σημείο συνάντησης της ελληνικής κοινότητας
«Η εκκλησία εδώ είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας χώρος λατρείας. Είναι σημείο συνάντησης, ένας τόπος όπου οι άνθρωποι μιλούν ελληνικά, γνωρίζονται μεταξύ τους και νιώθουν ότι ανήκουν κάπου», αναφέρει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η αντιπρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου και νομικώς επιβλέπουσα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας, Κυριακή Παπαδοπούλου.
Όπως επισημαίνει, ακόμη και όσοι στην Ελλάδα δεν είχαν στενή σχέση με την εκκλησία, στο Όσλο την αναζητούν. «Μου λένε συχνά: “εδώ βρίσκουμε έναν άνθρωπο να μιλήσουμε, να κοινωνικοποιηθούμε”. Αυτό έχει μεγάλη αξία σε μια ξένη χώρα», προσθέτει.
Η κ. Παπαδοπούλου, με καταγωγή από την Κοζάνη, ζει στη Νορβηγία εδώ και 45 χρόνια. Περιγράφει πώς το 1977 γνώρισε έναν Νορβηγό καλλιτέχνη στη Θεσσαλονίκη, γεγονός που την οδήγησε τελικά στο Όσλο, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1981.
Από τις πρώτες λειτουργίες έως τη στήριξη του νορβηγικού κράτους
Την εποχή εκείνη, η ελληνική παρουσία στη Νορβηγία ήταν περιορισμένη, με λιγότερα από 200 άτομα. Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νορβηγίας, ιδρυθείσα το 1965, δεν διέθετε ναό ή μόνιμο ιερέα, ενώ οι λειτουργίες τελούνταν μόλις εννέα φορές τον χρόνο σε λουθηρανικό παρεκκλήσι.
«Το 1987 ήταν καθοριστική χρονιά, αφού μια προτεσταντική κοινότητα μας χάρισε τον ναό όπου βρισκόμαστε σήμερα», θυμάται η κ. Παπαδοπούλου. Η μετατροπή του σε ορθόδοξο έγινε σταδιακά, με σημαντικές οικονομικές δυσκολίες, όμως καθοριστική υπήρξε η στήριξη του νορβηγικού κράτους, το οποίο επιδοτεί τις θρησκευτικές κοινότητες.
Η οικονομική κρίση και η νέα γενιά μεταναστών
Μέχρι το 2011, η κοινότητα αριθμούσε περίπου 300 μέλη, ωστόσο μετά την οικονομική κρίση, εκατοντάδες νέοι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στη Νορβηγία. «Τότε γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας και βοηθούσαμε κάθε νεοφερμένο να σταθεί στα πόδια του», αναφέρει η κ. Παπαδοπούλου.
Σήμερα, οι Έλληνες στη χώρα υπολογίζονται σε περίπου 5.500, ενώ τα εγγεγραμμένα μέλη της κοινότητας φτάνουν τα 2.500. Από το 2015 υπάρχει μόνιμος ιερέας, ενώ η εκκλησία έχει αποκτήσει έντονο κοινωνικό ρόλο, παρέχοντας υποστήριξη σε νεοαφιχθέντες μέσω διαδικτυακών δομών.
«Βοηθάμε με γραφειοκρατικά ζητήματα, παιδεία, υγεία και εργασιακά. Μπορεί να μην είναι τυπικά “εκκλησιαστικό” έργο, αλλά είναι αυτό που χρειάζεται», σημειώνει η κ. Παπαδοπούλου.
Πολιτισμός, εκπαίδευση και ένταξη
Η κοινότητα έχει αναπτύξει πολυεπίπεδη δράση, διοργανώνοντας εορτασμούς, πολιτιστικές εκδηλώσεις και μαθήματα νορβηγικών. «Όλα περιστρέφονται γύρω από την παράδοσή μας. Μας θυμίζουν την Ελλάδα και μας κρατούν κοντά στη γλώσσα και στα έθιμά μας», λέει ο Μιχάλης Μπίκουλης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της κοινότητας «Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου».
Ο εθελοντισμός αποτελεί βασικό στοιχείο λειτουργίας, με δράσεις όπως κατηχητικά στα ελληνικά, αγγλικά και νορβηγικά. Παράλληλα, η ανοιχτή στάση της εκκλησίας έχει προσελκύσει και Νορβηγούς, όπως τον 22χρονο Έρικ, που βαφτίστηκε ορθόδοξος και έμαθε ελληνικά για να συμμετέχει στις ψαλμωδίες.
Ένα ζωντανό κύτταρο ελληνισμού στο Όσλο
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα παιδιά. «Ο Μητροπολίτης μας, Κλεόπας, μας έχει ζητήσει να έχουμε ανοχή στα παιδιά, ακόμη κι αν κάνουν φασαρία. Είναι το μέλλον και δεν πρέπει να νιώθουν καταπίεση», αναφέρει ο κ. Μπίκουλης.
Για τους Έλληνες του Όσλο, η εκκλησία δεν είναι μόνο τόπος λατρείας, αλλά ένα σταθερό σημείο αναφοράς και μια ζωντανή σύνδεση με την Ελλάδα, που απέχει 2.500 χιλιόμετρα μακριά.
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
