ΔΕΗ: «Βουνό» 3 δισ. απλήρωτων λογαριασμών από την εποχή του «δεν πληρώνω»

Ούτε 1, ούτε 2 αλλά στα 3 ολόκληρα δισεκατομμύρια διαμορφώθηκαν στο τέλος του 2025 οι απλήρωτοι λογαριασμοί της ΔΕΗ, φέσια που αφορούν παλαιούς λογαριασμούς και παλαιές οφειλές που δημιουργήθηκαν στην κρίση, κληρονομία της εποχής του «δεν πληρώνω».

Κληρονομιά που οδηγεί σε ζημιά 2 δισ. ευρώ, την οποία η ΔΕΗ ήδη έχει αντιμετωπίσει πλήρως μέσω προβλέψεων, ζημιά που στο τέλος της ημέρας επιβαρύνει τους συνεπείς πελάτες της εταιρείας, τους μετόχους και την κοινωνία.

Στο τέλος του 2025, δέκα χρόνια μετά την κορύφωση της μεγάλης κρίσης που δοκίμασε τις αντοχές της χώρας και της κοινωνίας, η ΔΕΗ εξακολουθεί να «κουβαλά» στα βιβλία της ένα ιλιγγιώδες υπόλοιπο ληξιπρόθεσμων οφειλών, οφειλές που στο μεγαλύτερο μέρος τους δεν θα ανακτηθούν ποτέ.

Όπως προκύπτει από τα οικονομικά στοιχεία της ΔΕΗ, το σύνολο των απαιτήσεων του Ομίλου στο τέλος του 2025 διαμορφώνεται στα 3,736 δισ. ευρώ, εκ των οποίων μόλις 645 εκατ. ευρώ αφορούν μη ληξιπρόθεσμα υπόλοιπα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος αφορά καθυστερούμενες οφειλές.

Το πιο κρίσιμο στοιχείο είναι ότι οι οφειλές άνω του ενός έτους (>365 ημέρες) ανέρχονται σε 2,325 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου 62% του συνόλου, επιβεβαιώνοντας ότι το πρόβλημα συγκεντρώνεται σε πολύ παλιές και δύσκολα εισπράξιμες απαιτήσεις.

Ακολουθούν οι οφειλές 180 - 365 ημερών, που διαμορφώνονται στα 237,8 εκατ. ευρώ, ενώ οι πιο «φρέσκες» καθυστερήσεις (<90 ημερών) είναι σημαντικά χαμηλότερες.

Οι τεράστιες αυτές ληξιπρόθεσμες οφειλές δεν προέκυψαν τυχαία. Είναι το άμεσο αποτύπωμα μιας περιόδου όπου η ελληνική οικονομία λειτουργούσε με όρους αποσύνθεσης, με την κουλτούρα του «δεν πληρώνω» να κυριαρχεί.

Στα χρόνια της κρίσης, η αδυναμία πληρωμών μετατράπηκε σε στάση και, σε πολλές περιπτώσεις, σε «κανονικότητα», με τη ΔΕΗ και τις τραπεζικές να βρίσκονται στο επίκεντρο.

Η κατάσταση αυτή δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο της οικονομικής κρίσης. 

Καθοριστικό ρόλο στον εκτροχιασμό της κατάστασης είχε το πολιτικό κλίμα της εποχής, όπου δυνάμεις της αντιπολίτευσης υιοθετούσαν ή ενθάρρυναν ευθέως τη λογική της μη πληρωμής, καλλιεργώντας την αντίληψη ότι οι υποχρεώσεις προς κράτος, ΔΕΚΟ και τράπεζες είναι διαπραγματεύσιμες.

Το αποτέλεσμα ήταν η μαζική συσσώρευση χρεών, που σήμερα εμφανίζονται «παγωμένα» στους ισολογισμούς.

Η ΔΕΗ, όπως και άλλοι μεγάλοι οργανισμοί, εξακολουθεί να πληρώνει το τίμημα εκείνης της περιόδου, κουβαλώντας ένα τεράστιο απόθεμα παλαιών οφειλών, οι οποίες στην πλειονότητά τους δεν πρόκειται ποτέ να ανακτηθούν.

Ζημιά 2 δισ. από απλήρωτους λογαριασμούς

Αντίστοιχα υψηλή είναι και η αναμενόμενη πιστωτική ζημία (ECL), η οποία για το 2025 ανέρχεται σε 2,062 δισ., καλύπτοντας περίπου το 55,2% των συνολικών απαιτήσεων.

Ιδιαίτερα στις οφειλές άνω του ενός έτους, το ποσοστό ζημίας φτάνει το 76,6%, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι τα 3 στα 4 ευρώ αυτών των απαιτήσεων θεωρούνται μη ανακτήσιμα.

Ενδεικτικό της κακής ποιότητας του χαρτοφυλακίου είναι ότι πάνω από το 55% των απαιτήσεων έχει ήδη καλυφθεί με προβλέψεις, γεγονός που δείχνει ότι μεγάλο μέρος θεωρείται δύσκολα εισπράξιμο.

Από την άλλη, οι μεγάλες αυτές προβλέψεις θωρακίζουν τη ΔΕΗ, καθώς η ζημιά αυτή έχει ήδη περάσει στα βιβλία της εταιρείας και αποτυπώνεται σταδιακά μέσω της διαγραφής οφειλών που δεν μπορούν να εισπραχθούν.

Πώς αντιμετωπίζει τα φέσια η ΔΕΗ

Η ΔΕΗ τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει αισθητά τον τρόπο που διαχειρίζεται τα ληξιπρόθεσμα, προσπαθώντας να περιορίσει το πρόβλημα από πολλές πλευρές.

Από τη μία, έχει προχωρήσει σε τιτλοποιήσεις, δηλαδή «πακετάρει» παλιά χρέη και τα μεταφέρει εκτός ισολογισμού, αποφορτίζοντας την εικόνα της.

Από την άλλη, συνεχίζει τις ρυθμίσεις οφειλών με δόσεις, ενώ αξιοποιεί και εξειδικευμένες εταιρείες για τη διαχείριση και είσπραξη απαιτήσεων.

Παράλληλα, δίνει έμφαση στην ευκολότερη εξυπηρέτηση των πελατών, με ψηφιακές λύσεις και περισσότερους τρόπους πληρωμής, ώστε να ενισχύσει τις εισπράξεις. Στην κατεύθυνση αυτή βοηθά καθοριστικά και η αλλαγή τιμολόγησης από τον ΔΕΔΔΗΕ (που είναι θυγατρική της ΔΕΗ), από τους 4 μήνες σε μηνιαία βάση.

Η στρατηγική της διοίκησης της ΔΕΗ εστιάζεται τόσο στη μεγιστοποίηση των εισπράξεων από παλαιά χρέη, όσο κυρίως στον περιορισμό της δημιουργίας νέων οφειλών.