Έξι λεφεβριανοί κληρικοί αφορίστηκαν από το Βατικανό για σχίσμα

Το Βατικανό ανακοίνωσε τον αφορισμό έξι υπερσυντηρητικών λεφεβριανών κληρικών, κρίνοντας ότι «προχώρησαν σε πράξη σχισματικής φύσεως». Ανάμεσά τους περιλαμβάνονται δύο λεφεβριανοί επίσκοποι και τέσσερις ιερείς, οι οποίοι χειροτονήθηκαν στην Ελβετία χωρίς την άδεια και ενάντια στη βούληση του πάπα Λέοντα.

Η απόφαση εκδόθηκε από την υπηρεσία του Βατικανού που είναι αρμόδια για την ορθότητα της πίστεως. Η Αγία Έδρα τόνισε ότι ενδέχεται να υπάρξουν αντίστοιχες κυρώσεις για λαϊκούς που θα συμμετέχουν συστηματικά στις λειτουργίες των αφορισμένων κληρικών, ενώ κάθε μυστήριο που τελείται από αυτούς θεωρείται άκυρο.

Σύμφωνα με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, έγιναν εκτεταμένες προσπάθειες για την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας με το εκκλησιαστικό κίνημα που ίδρυσε ο καθολικός επίσκοπος Μαρσέλ Λεφέβρ, χωρίς ωστόσο να υπάρξει αποτέλεσμα. «Παρά τα όσα συνέβησαν, ελπίζω να μπορέσει να ξαναρχίσει ο διάλογος και να βρεθεί μια λύση», δήλωσε ο πρωθυπουργός του Βατικανού, καρδινάλιος Πιέτρο Παρολίν.

Οι λεφεβριανοί απορρίπτουν τα ανοίγματα της Καθολικής Εκκλησίας προς τους διαζευγμένους και τους ΛΟΑΤΚΙ+ πολίτες, υποστηρίζοντας ότι «ο πάπας ταπεινώνεται» και ότι «η Εκκλησία πρέπει πάντα να ακολουθεί την οδό της παράδοσης». Παραμένουν ένθερμοι υποστηρικτές της λειτουργίας στη λατινική γλώσσα.

Σήμερα, οι λεφεβριανοί αριθμούν περίπου 720 ιερείς, 700 εκκλησίες και μισό εκατομμύριο πιστούς παγκοσμίως. Ο Γάλλος καθολικός κληρικός Μαρσέλ Λεφέβρ ίδρυσε το 1970 στην Ελβετία την «Αδελφότητα Πίο ο Δέκατος». Πέντε χρόνια αργότερα, η Αγία Έδρα διέταξε τη διάλυσή της, ωστόσο ο Λεφέβρ δεν αποδέχθηκε την απόφαση.

Το 1988, χειροτόνησε τέσσερις επισκόπους χωρίς την έγκριση του Βατικανού, γεγονός που οδήγησε στον αφορισμό του ίδιου και των συνεργατών του από τον πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β'. Το 2009, ο πάπας Βενέδικτος επιχείρησε επαναπροσέγγιση, επιτρέποντας τη λειτουργία στα λατινικά και αίροντας τον αφορισμό των επισκόπων. Το 2019, ο πάπας Φραγκίσκος ανέθεσε στην υπηρεσία για την ορθότητα της πίστεως να εξετάσει εκ νέου τη δράση του συγκεκριμένου εκκλησιαστικού κινήματος.