Ο Λόρενς Ολίβιε προστέθηκε στην ελίτ των Ντέιβιντ Γκάρικ, Χένρι Ίρβινγκ, Όσκαρ Γουάιλντ και Νόελ Κάουαρντ, καθώς τοποθετήθηκε μπλε πλακέτα του οργανισμού English Heritage στο σπίτι όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια, στο Λονδίνο. Ο οργανισμός διαχειρίζεται μνημεία και ιστορικά κτίρια σε όλη την Αγγλία.
Τα αποκαλυπτήρια της τιμητικής επιγραφής στην οδό Lupus Street 22, στο Πίμλικο, πραγματοποίησε ο Ίαν ΜακΚέλεν. Στο συγκεκριμένο σπίτι ο θρυλικός ηθοποιός έζησε από την ηλικία των πέντε έως δώδεκα ετών, ανακαλύπτοντας το υποκριτικό του ταλέντο υπό την καθοδήγηση του πατέρα του, εφημέριου στην εκκλησία του Αγίου Σωτήρος στην απέναντι πλευρά του δρόμου.
Σύμφωνα με τον Guardian, ο θεατρικός συγγραφέας Ντέιβιντ Χέαρ είχε δηλώσει ότι η μπλε πλακέτα είναι η μόνη τιμή που αξίζει πραγματικά, με το μοναδικό μειονέκτημα ότι «δεν ζεις ποτέ για να τη δεις».
Μιλώντας στην τελετή, ο ΜακΚέλεν τόνισε ότι η μοίρα των ηθοποιών είναι συνήθως να ξεχνιούνται δύο δεκαετίες μετά τον θάνατό τους. Ωστόσο, η μνήμη του Ολίβιε παραμένει ζωντανή, όχι μόνο μέσω του θεάτρου και των ομώνυμων βραβείων, αλλά κυρίως μέσα από τη διαχρονική λάμψη των ερμηνειών του.
«Δεν είχα ποτέ την τύχη να παίξω μαζί του, αλλά ήμουν για λίγο μέλος του θιάσου του στο Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας στο Old Vic. Όταν αποχώρησα, έστειλε ένα μήνυμα στον μάνατζέρ μου, εξομολογούμενος ότι τον στοίχειωνε το φάντασμα των χαμένων ευκαιριών» ανέφερε ο Βρετανός ηθοποιός.
«Όταν το 1976 υποδύθηκα τον Μάκβεθ στο Στράτφορντ, σε σκηνοθεσία του Τρέβορ Ναν, μου άφησε επίσης ένα σημείωμα όπου έγραφε ότι ήταν η πιο άρτια εκδοχή του έργου που είχε δει ποτέ, κάτι που ήταν πολύ συγκινητικό, δεδομένου ότι είχα δει τον Ολίβιε στον ρόλο του Μάκβεθ είκοσι χρόνια νωρίτερα» πρόσθεσε.
Στη συνέχεια, ο ΜακΚέλεν χάρισε στο κοινό μια εμβληματική στιγμή απαγγέλλοντας με πάθος τον λόγο του Ερρίκου Ε΄, το περίφημο «Once more unto the breach», που ο Ολίβιε είχε ηχογραφήσει για τη διάσωση του ιστορικού Rose Theatre.
Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου της Βρετανίας, Ίντου Ρουμπάσινχαμ, εκφώνησε την εναρκτήρια ομιλία της τελετής, μιλώντας με συγκίνηση για το θάρρος και το όραμα του σαιξπηρικού ηθοποιού και σκηνοθέτη, όταν δημιούργησε από το μηδέν τον πρώτο θίασο στο ιστορικό θέατρο.