Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η 29χρονη Ιρανή επιχειρηματίας Σαγκάγιεγκ Ζαρέι Νικ, που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, μοιράζεται μέσω του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων την προσωπική της ιστορία και την πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια γυναίκες στο Ιράν, ενώ στη χώρα της συνεχίζεται η πολεμική σύρραξη.
Η Σαγκάγιεγκ Ζαρέι Νικ επικοινωνεί καθημερινά με συγγενείς και φίλους στην Τεχεράνη. Παρά τον κίνδυνο για τη ζωή τους, πολλοί θεωρούν τη στρατιωτική σύγκρουση ως την τελευταία ευκαιρία για πολιτική αλλαγή. Όπως αναφέρει, αρκετοί συγγενείς της αποφάσισαν να παραμείνουν στην πόλη, επιμένοντας ότι θα μείνουν στην Τεχεράνη παρά τους κινδύνους. «Ακόμα κι αν σκοτωθούν σε αυτόν τον πόλεμο, είτε θα είναι ελεύθεροι είτε δεν θα χρειαστεί να ζήσουν υπό την ίδια δικτατορία που τους σκοτώνει στους δρόμους», σημειώνει.
Η πρώτη συνειδητοποίηση των ανισοτήτων
Η επιχειρηματίας θυμάται πως αντιλήφθηκε για πρώτη φορά τη διαφορά ανάμεσα στα φύλα σε ηλικία επτά ετών, όταν ξεκίνησε το σχολείο. «Όλα άλλαξαν στην αρχή του σχολείου... έπρεπε να καλύπτουμε το σώμα και τα μαλλιά μας, επειδή τώρα πηγαίναμε σχολείο και έπρεπε να ακολουθήσουμε τον ενδυματολογικό κώδικα».
Στο σπίτι, όπως εξηγεί, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική: «Ανάμεσα στην οικογένειά μου δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών. Παίζαμε μαζί, δεν χρειαζόταν να είμαστε χωρισμένοι άνδρες και γυναίκες». Ωστόσο, έξω από το σπίτι οι κανόνες ήταν αυστηροί, με χωριστούς χώρους σε λεωφορεία και παραλίες. «Ο αδερφός μου ή ο ξάδερφός μου δεν χρειάστηκε ποτέ να φοράει χιτζάμπ... αλλά εγώ έπρεπε να φοράω ένα μακρύ μανδύα ως σχολική στολή, μόλις στα επτά».
Η σκληρή πραγματικότητα για τις γυναίκες
Καθώς μεγάλωνε, οι ανισότητες γίνονταν όλο και πιο εμφανείς. «Η κοινωνική ζωή της μητέρας μου ήταν εντελώς διαφορετική από του πατέρα μου». Ένα περιστατικό με τη θεία της αποκάλυψε τις νομικές αδικίες: «Η θεία μου δεν μπορούσε να καταθέσει αίτηση διαζυγίου, παρότι υπέφερε από ενδοοικογενειακή βία... Αν χώριζε, η επιμέλεια των παιδιών θα πήγαινε αυτόματα στον άντρα της».
Οι περιορισμοί επηρέαζαν και την προσωπική ζωή των νέων. «Δεν μου επιτρεπόταν να βγαίνω με τον φίλο μου... στο σχολείο τα αγόρια και τα κορίτσια ήταν πάντα χωριστά». Ακόμα και στο πανεπιστήμιο, η αστυνομία ηθικής παρενέβαινε όταν νέοι και νέες ανέπτυσσαν σχέσεις.
Το τραύμα της σύλληψης και η απόφαση για μετανάστευση
Η πρώτη της τραυματική εμπειρία με την Αστυνομία Ηθικής ήρθε στα 14 της χρόνια. «Ένα αεράκι σήκωσε το μανδύα μου... τέσσερις αστυνομικοί πετάχτηκαν πάνω μου και με συνέλαβαν. Ένιωθα σαν να ήμουν δολοφόνος ή κλέφτης».
Παρά την καλή της επίδοση στο σχολείο, ένιωθε ότι δεν είχε μέλλον στο Ιράν. Η μητέρα της, που είχε μείνει χήρα σε νεαρή ηλικία, αποφάσισε να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. «Η διαφορά στην Ελλάδα ήταν εμφανής, οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη αυτονομία στον τρόπο που ζουν, εργάζονται και εκφράζονται», αναφέρει.
Η προσαρμογή, ωστόσο, δεν ήταν εύκολη. «Αντιμετώπισα προκλήσεις, όπως η προσαρμογή σε νέα κουλτούρα, τα γλωσσικά εμπόδια και η οικοδόμηση δικτύου από την αρχή», λέει, προσθέτοντας πως «αυτές οι προκλήσεις με βοήθησαν να γίνω πιο δυνατή και ανθεκτική».
Μια νέα αρχή στην Ελλάδα
Σήμερα έχει καταφέρει να δημιουργήσει τη δική της επαγγελματική πορεία. «Εδώ στην Ελλάδα ξεκίνησα τη δική μου επιχείρηση και ανέπτυξα την καριέρα μου στον χώρο των ακινήτων». Παρά την επιτυχία της, η σκέψη της παραμένει στις γυναίκες του Ιράν. «Θα ήθελα να γνωρίζουν οι Έλληνες ότι οι Ιρανές γυναίκες είναι δυνατές, μορφωμένες, δημιουργικές και ανθεκτικές».
Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι στη χώρα της, θα ήθελε «μεγαλύτερη νομική ισότητα και προσωπική ελευθερία». Το μήνυμά της προς τις γυναίκες είναι σαφές: «Ποτέ να μην υποτιμάνε τη δύναμή τους. Η αλλαγή ξεκινά με θάρρος, επιμονή και αλληλεγγύη».
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ως υπενθύμιση
Για τη Σαγκάγιεγκ Ζαρέι Νικ, η ημέρα αυτή δεν είναι απλώς μια επέτειος, αλλά μια υπενθύμιση. «Μου θυμίζει τη δύσκολη ζωή που είχα στο Ιράν, τη ζωή της μητέρας μου και των εκατομμυρίων κοριτσιών που εξακολουθούν να ζουν έτσι σήμερα. Παρόλο που έχω βρει την ελευθερία εδώ, η καρδιά μου είναι ακόμα με εκείνους που ονειρεύονται την ελευθερία και τη δικαιοσύνη στο Ιράν».
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
