Η Ζιζέλ Πελικό, θύμα οργανωμένων βιασμών από τον σύζυγό της στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία, δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, στα οποία περιγράφει τη φρίκη που έζησε και εξηγεί γιατί αρνήθηκε η δίκη να διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών.
Το βιβλίο με τίτλο «Ύμνος στη ζωή» κυκλοφόρησε σήμερα, αποκαλύπτοντας τις φρικαλεότητες που υπέστη η Πελικό. Η υπόθεση συγκλόνισε τη διεθνή κοινότητα, μετατρέποντάς την σε σύμβολο του αγώνα κατά της σεξουαλικής βίας και ωθώντας τη γαλλική κυβέρνηση να προχωρήσει σε αλλαγές στη νομοθεσία περί βιασμών.
Αναφερόμενη στην απόφασή της να μην επιλέξει μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών, η Πελικό σημειώνει: «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν (…) Κανείς, πέρα απ' όσους θα εμπλέκονταν στη δίκη, δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους, δεν θα τους κοίταζε από πάνω ως κάτω και θα αναρωτιόταν πώς να ξεχωρίσει τους βιαστές μεταξύ των γειτόνων και των συναδέλφων τους».
«Στην κόλαση και πίσω»
Περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και τη βίαζε επί χρόνια, η Πελικό αναφέρει ότι η αστυνομία την ρώτησε αν εκείνη και ο τότε σύζυγός της συνήθιζαν να ανταλλάσσουν συντρόφους. Όταν εκείνη απάντησε αρνητικά, της έδειξαν φωτογραφίες όπου εμφανιζόταν αναίσθητη στο κρεβάτι με άγνωστους άνδρες.
«Ο αστυνομικός μου λέει έναν αριθμό. Μου λέει ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν», γράφει στο βιβλίο της. Στη συνέχεια περιγράφει πώς, επιστρέφοντας στο σπίτι, άπλωσε τα πλυμένα ρούχα του συζύγου της: «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του».
Η Πελικό αναφέρεται επίσης στη δυσκολία να εξηγήσει στους φίλους και στα παιδιά της τι συνέβη, γνωρίζοντας ότι η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση». Εκτός από τον σύζυγό της, άλλοι 50 άνδρες καταδικάστηκαν για τους βιασμούς εις βάρος της, ενώ εκείνη ήταν ναρκωμένη.
«Η πίστη στους ανθρώπους (…) είναι η εκδίκησή μου»
Κατά τη διάρκεια της δίκης, η Ζιζέλ δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον σύζυγό της, Ντομινίκ Πελικό. Στα απομνημονεύματά της, ωστόσο, δηλώνει ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να του ζητήσει εξηγήσεις: «Σκέφτηκες ποτέ ‘πρέπει να σταματήσω’; Κακοποίησες την κόρη μας; (…) Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; (…) Σκότωσες; (…) Θα του κάνω αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις, μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό».
Η Πελικό αντλεί δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που της έστειλαν γυναίκες από όλο τον κόσμο και από όσες στάθηκαν έξω από τη δικαστική αίθουσα. «Λίγο καιρό αφού ξεκίνησε η δίκη, άρχισα να λαμβάνω επιστολές στο τέλος κάθε ημέρας (…) προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», αναφέρει.
«Πώς θα μπορούσα να πω στις γυναίκες (…) ότι η παρουσία τους έξω από τη δικαστική αίθουσα για εμένα έσβηνε όσα συνέβαιναν μέσα», υπογραμμίζει.
Στο τέλος των απομνημονευμάτων της, η Ζιζέλ Πελικό αποκαλύπτει πως ξαναβρήκε την αγάπη με έναν άνδρα που γνώρισε μέσω κοινών φίλων. «Ήταν μεθυσμένη από χαρά», γράφει για τη βραδιά της γνωριμίας τους. «Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν (…) Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου».
Ακολουθήστε το Business Daily στο Google news
